h1

Η μνήμη μας είναι μεγαλύτερη και καλύτερη απ’ όσο περίμεναν οι επιστήμονες

Δεκέμβριος 4, 2008

Αν έχετε κουραστεί να ακούτε για χαμένες αναμνήσεις, μία έρευνα το Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης για το πόσο καλή είναι στην πραγματικότητα η οπτική μνήμη θα σας κάνει να αναθαρρήσετε.

Η ψυχολόγος Aude Oliva και ο τελειόφοιτος Timothy Brady άντλησαν έμπνευση από την περίφημη έρευνα του Lionel Standing, που έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Η μελέτη του Standing έδειξε ότι ένας άνθρωπος, μετά από την παρακολούθηση 10.000 εικόνων, μπορεί να κοιτάξει ζευγάρια φωτογραφιών και να θυμηθεί ποιες από αυτές είχε δει προηγουμένως, με ακρίβεια 83%. Αν και απέδειξε ότι οι άνθρωποι μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους έναν μεγάλο αριθμό εικόνων, η μελέτη δεν εξέτασε τον βαθμό της λεπτομέρειας αυτών των εικόνων που μπορούσαν να θυμηθούν.

Αυτό ήθελε να ελέγξει η Oliva. Η ομάδα της ζήτησε από εθελοντές, ηλικίας από 18 ως 35, να συμμετάσχουν σε ξεθεωτικό τεστ μνήμης. Μέσα σε ένα διάστημα πέντε ωρών, ο κάθε εθελοντής παρακολουθούσε μία οθόνη καθώς αυτή εμφάνιζε 3.000 φωτογραφίες κοινών αντικειμένων – όπως είναι τα κατσαβίδια, τα γλυκά και τα κινητά τηλέφωνα – για μόλις 3 δευτερόλεπτα την κάθε μία. Οι ερευνητές ζήτησαν από τους εθελοντές να προσπαθήσουν να θυμηθούν όσες περισσότερες λεπτομέρειες μπορούσαν.

Ύστερα από ένα διάλειμμα 20 λεπτών, οι ερευνητές τους έδειξαν φωτογραφίες ανά ζεύγη και οι εθελοντές έπρεπε να δηλώσουν πότε είχαν δει κάποια από αυτές προηγουμένως. Παρόλα αυτά υπήρχαν πολλά περισσότερα προς εξέταση σε σχέση με τη μελέτη του standing. Οι εθελοντές έπρεπε να θυμηθούν συγκεκριμένες λεπτομέρειες των εικόνων για να θεωρηθεί σωστή μία απάντησή τους. Για παράδειγμα, έπρεπε να καθορίσουν όχι μόνο ότι είχαν δει ένα κινητό τηλέφωνο, αλλά και το κατά πόσο αυτό ήταν ενεργό ή κλειστό.

Ο Brady ανέφερε πως πριν τη διενέργεια της μελέτης, τα τέσσερα μέλη της ερευνητικής ομάδας έπρεπε να κάνουν γραπτές προβλέψεις για το ποσοστό επιτυχίας των εθελοντών. Αν και όλοι πίστευαν πως οι εθελοντές θα μπορέσουν να θυμηθούν, για παράδειγμα, ότι είχαν δει ένα γλυκό, κανείς δεν περίμενε ότι οι εθελοντές θα θυμούνται και τις μικρές λεπτομέρειες.

«Όλοι συμφωνήσαμε πως σχεδόν κανείς δεν θα μπορούσε να θυμηθεί όλες τις λεπτομέρειες από όλα τα αντικείμενα», λέει ο Brady. «Αλλά στην πραγματικότητα κατάφεραν να κάνουν ακριβώς αυτό».

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι εθελοντές είχαν δίκιο σε ποσοστό 90%.

Αν πιστεύετε ότι οι εθελοντές ήταν σπουδαστές του MIT και κατά πάσα πιθανότητα είχαν καλύτερη μνήμη από τον μέσο άνθρωπο, κάνετε λάθος. Η Oliva λέει ότι ήταν μέλη της τοπικής κοινότητας από κάθε κοινωνική πτυχή. Αν αυτά τα αποτελέσματα σας εκπλήσσουν, φανταστείτε τι έπαθαν οι επιστήμονες. Άλλωστε, αν είχαν ποντάρει χρήματα σύμφωνα με τις προβλέψεις τους, θα ήταν όλοι χαμένοι.

«Αναμφίβολα άλλαξε την άποψή μου σχετικά με το τι είναι εφικτό με τη μνήμη», λέει ο Brady.

Συμβουλές για καλύτερη μνήμη

Αν, όμως, οι άνθρωποι θυμούνται τόσο καλά τις λεπτομέρειες, για ποιο λόγο ξεχνούν απλά πράγματα, όπως τη θέση του παρκαρισμένου αυτοκινήτου τους; Η Oliva λέει ότι το κλειδί βρίσκεται στο να προσπαθούμε να κοιτάζουμε πραγματικά. Άλλωστε, στη μελέτη οι ερευνητές ζήτησαν από τους εθελοντές να προσπαθήσουν να θυμηθούν όσα περισσότερα μπορούσαν.

«Δώστε προσοχή στις οπτικές λεπτομέρειες. Προσέξτε αληθινά που βάζετε τα κλειδιά σας, που παρκάρετε το αυτοκίνητό σας», συμβουλεύει η Oliva.

Και συμπληρώνει: αν ξοδέψετε αυτές τις παραπανίσιες στιγμές για να επικεντρωθείτε σε λεπτομέρειες και χρησιμοποιήσετε την οπτική σας μνήμη, θα σωθείτε από τις ενοχλητικές απώλειες της μνήμης. Στο μέλλον, η Oliva σχεδιάζει να διεξάγει μελέτες οπτικοποίησης του εγκεφάλου για να δει πώς ο εγκέφαλος κωδικοποιεί αυτές τις τεράστιες ποσότητες λεπτομέρειας στη μνήμη.

Πηγή: Sciencentral

Advertisements
h1

Το σύνδρομο «Truman Show»

Νοέμβριος 25, 2008
Η ταινία που δημιούργησε ψυχολογικό σύνδρομο...

Η ταινία που δημιούργησε ψυχολογικό σύνδρομο...

Στην ταινία «The Truman Show», ο Jim Carrey παίζει τον ρόλο ενός ανθρώπου που πρωταγωνιστεί, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει, στο πιο δημοφιλές reality show του κόσμου, ζώντας τη ζωή του σε ένα γιγάντιο τηλεοπτικό πλατό, με ηθοποιούς που υποδύονται τους φίλους και την οικογένειά του. Τώρα οι ψυχολόγοι βλέπουν την άνοδο ενός νέου είδους παραίσθησης: ανθρώπους που πιστεύουν ότι ζουν τα δικά τους Truman Shows, πεπεισμένοι ότι κάθε τους κίνηση κινηματογραφείται και κάθε στιγμή της ζωής τους επινοείται από τηλεοπτικούς παραγωγούς. Οι ερευνητές φοβούνται ότι υπαίτιος γι’ αυτό το φαινόμενο είναι η pop culture.

Τα τελευταία χρόνια, οι ψυχολόγοι άρχισαν να καταγράφουν περιπτώσεις ανθενών που ανέφεραν την πεποίθησή τους ότι κινηματογραφούνται για τις ανάγκες της τηλεοπτικής ψυχαγωγίας. Οι ασθενείς διαφέρουν σε ότι αφορά τις εμπειρίες τους, αλλά πιστεύουν από κοινού ότι έχουν επιλεγεί για να συμμετέχουν σε μια εκπομπή χωρίς την συγκατάθεσή τους.

Ένας άνδρας εμφανίστηκε σε συγκεκριμένο ομοσπονδιακό κτήριο των ΗΠΑ, ζητώντας να απελευθερωθεί από το reality show που ήταν σίγουρος ότι διαμόρφωνε τη ζωή του. Ένας άλλος ήταν πεπεισμένος ότι κάθε του κίνηση κινηματογραφούνταν μυστικά για έναν τηλεοπτικό διαγωνισμό. Ένας τρίτος πίστευε ότι τα πάντα – οι ειδήσεις, οι ψυχίατροί του, τα φάρμακα που του χορηγούσαν – ήταν μέρος ενός ψεύτικου, φανταστικού κόσμου στον οποίο ήταν ο πρωταγωνιστής παρά την θέλησή του, όπως συνέβαινε στην ταινία του 1998, «The Truman Show».

Αν και το σύνδρομο, το οποίο κάποιοι ψυχίατροι ονόμασαν ανεπίσημα με τον τίτλο της ταινίας, σχετίζεται με κλασσικές παραισθήσεις παράνοιας και μεγαλομανίας, η διαβρωτικότητα τις reality τηλεόρασης στον πολιτισμό μας μπορεί να ενισχύσει αυτήν την ψευδαίσθηση σε πολλούς ασθενείς. Έμπειροι άνθρωποι από τον τομέα της ψυχικής υγείας σημειώνουν ότι, όταν οι ασθενείς παρακολουθούν εκπομπές που χρησιμοποιούν κρυφές κάμερες και υλικό υποκλοπής, τους μοιάζει πιθανό ότι κι εκείνοι μπορεί να πρωταγωνιστούν στην τηλεόραση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εκπομπές reality κάνουν τους υγιείς ανθρώπους να βλέπουν παραισθήσεις, «όμως, αν μη τι άλλο, μου μοιάζει πιθανό κάποιοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να αρρωστήσουν, να αρρωσταίνουν πιο γρήγορα ή με διαφορετικό τρόπο», είπε ο Ian Gold, καθηγητής φιλοσοφίας και ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο McGill.

Κι ενώ πολλοί ασθενείς ενοχλούνται έντονα από τις παραισθήσεις τους (ένας γιατρός ανέφερε έναν ασθενή που απειλούσε να αυτοκτονήσει αν δεν έβρισκε τρόπο να φύγει από το φανταστικό reality show του), κάποιοι βρίσκουν την ιδέα της εμφάνισής τους στην τηλεόραση γοητευτική. Η πλήρης εισβολή που φαντάζονται να συμβαίνει στην ιδιωτική τους ζωή μπορεί να είναι ανησυχητική, αλλά μερικοί από αυτούς υπερηφανεύονται που κατέκτησαν το υποτιθέμενο celebrity status τους.

Πηγή: io9.com

h1

Ο μανδύας αορατότητας είναι εφικτός σήμερα

Νοέμβριος 21, 2008

Φτάσαμε στο τελευταίο σκαλοπάτι της αναζήτησης ενός μανδύα αορατότητας, σαν εκείνο που χρησιμοποιεί ο Harry Potter: σε μια μέθοδο στρέβλωσης της γεωμετρίας του χώρου ώστε το φως από οποιαδήποτε κατεύθυνση να ταξιδεύει γύρω από το αντικείμενο, αντί να το χτυπά.

Από το στιγμή που δεν μπορεί να αλληλεπιδράσει με το φως, το κρυμμένο αντικείμενο γίνεται επομένως αόρατο, δείχνει μια πρόσφατη μελέτη.

Αυτό το συμπέρασμα ακολουθεί τα χνάρια πολυάριθμων αντίστοιχων συμπερασμάτων στο ζήτημα της αορατότητας, με το καθένα να υπόσχεται πως βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στους μαγικούς μανδύες ή στις ασπίδες προστασίας του Star Trek.

Όμως, πόσο αληθινή είναι η πιθανότητα ανακάλυψης μιας συσκευής αορατότητας; Βρίσκεται λίγα χρόνια, λίγες δεκαετίες ή μήπως μια χιλιετία μακριά μας; Ακόμα και ο συγγραφέας αυτής της πιο πρόσφατης μελέτης δεν δείχνει την διάθεση να κάνει κάποια πρόβλεψη.

«Πιστεύω πως είναι ζήτημα θέλησης και οικονομικών πόρων που θα διοχετευτούν στον συγκεκριμένο ερευνητικό τομέα», λέει ο Ulf Leonhardt, καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης.

Η πρόσφατη μελέτη του Leonhardt, η οποία θα δημοσιευτεί σύντομα στο επιστημονικό περιοδικό Science, είναι ένας θεωρητικός υπολογισμός των ιδιοτήτων στρέβλωσης του φωτός που απαιτούνται για ένα καινούριο είδος μανδύα αορατότητας.

Τα επιστημονικά δεδομένα πίσω από τη μελέτη του δεν είναι καινούρια. «Όταν κοιτάζετε ένα ψάρι [μέσα στο ενυδρείο] αυτό δεν βρίσκεται πραγματικά εκεί που φαίνεται», λέει ο Leonhardt.

Αυτό οφείλεται στο ότι ο εγκέφαλός μας επιμένει να βλέπει το φως ως κάτι που έχει ταξιδέψει σε ευθεία γραμμή, όταν στην πραγματικότητα το νερό το έχει στρεβλώσει.

Το γυαλί κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα, γι’ αυτό και οι φακοί των τηλεσκοπίων κάνουν τα αντικείμενα να φαίνονται σε πιο κοντινή απόσταση.

Ένας μανδύας αορατότητας απλά θα αντέγραφε αυτήν την διαδικασία με πιο εξειδικευμένο τρόπο, λέει ο Leonhardt, ο οποίος συνυπογράφει τη μελέτη μαζί με τον Tomas Tyc του Πανεπιστημίου St Andrews της Μεγάλης Βρετανίας.

Επιστημονική φαντασία

Μέχρι τις αρχές του 2005, η αορατότητα ήταν καθαρή επιστημονική φαντασία.

Οι πρώτες μελέτες υπολόγισαν την οπτικές ιδιότητες που απαιτούνται για να λειτουργήσει ένας μανδύας αορατότητας, για ένα και μοναδικό χρώμα φωτός.

Μία περιλάμβανε την «πλασμοδική προστασία» – ένα κάλυμμα που θα απέτρεπε από το φως να ανακλαστεί σε ένα μικρό αντικείμενο, κάντοντάς το να μοιάζει τόσο μικρό ώστε να εξαφανίζεται.

Το 2006 ακόμη περισσότερες μελέτες – ανάμεσα στις οποίες και μία του Leonhardt – έδειξαν τον τρόπο στρέβλωσης του φωτός γύρω από ένα αντικείμενο, ώστε το αντικείμενο να φαίνεται σαν να μην υπάρχει. Αυτή η μέθοδος, παρόλα αυτά, μπορούσε να λειτουργήσει μόνο για ένα και μοναδικό μήκος κύμματος ή χρώματος του φωτός.

Αργότερα την ίδια χρονιά μια ομάδα, στην οποία μετείχε ο David Schurig από το State University της Βόρειας Καρολίνα, κατασκεύασαν ένα μανδύα που έκανε ένα αντικείμενο αόρατο στα μικροκύμματα.

Το 2007 μία ομάδα από το Purdue University δημοσίευσε μία μελέτη που έδειχνε πώς μπορεί κάποιος να κάνει ένα αντικείμενο αόρατο κάτω από το ορατό φως και το 2008 η ομάδα του Steven Cummer του Duke University υπολόγισε πώς μπορεί να γίνει κάτι ανάλογο με τα ηχητικά κύμματα.

«Εφικτό σήμερα»

Οι μανδύες αορατότητας είναι «εφικτοί σήμερα», λέει η νέα μελέτη του Leonhardt. «Αυτό είναι το τελικό συμπέρασμα.»

Ο Steven Cummer του Duke University είναι ένας καθηγητής μηχανολογίας που δεν συμμετείχε, όμως, σε αυτή τη νέα μελέτη.

Ο Leonhardt με ορισμένους συναδέλφους του έκαναν μια σημαντική πρόοδο, είπε, επειδή στο παρελθόν τα σχέδια αορατότητας λειτουργούσαν μόνο σε ένα και μοναδικό χρώμα φωτός.

Όμως και πάλι πρόκειται για έναν μανδύα με ελαττώματα, πρόσθεσε.

Ένα πρόβλημα, δήλωσε, είναι ότι το φάσμα του φωτός αλλάζει όταν περνά μέσα από τον μανδύα.

«Αυτό σημαίνει ότι το φως έχει διασπαστεί λιγάκι καθώς διασχίζει τον μανδύα. Αυτό δεν είναι η τέλεια αορατότητα, αλλά μπορεί να λειτουργήσει σε μερικές εφαρμογές.»

Ο Schurig από το State University της Βόρειας Καρολίνα βλέπει το ίδιο πρόβλημα.

«Τίποτα που βρίσκεται στο σύμπαν μας δεν μπορεί να παραμείνει εντελώς ανεξιχνίαστο», δήλωσε μέσω email.

«Κάθε σχέδιο αορατότητας έχει ένα τρωτό σημείο.»

Για παράδειγμα, ο μανδύας δεν μπορεί να είναι κάποιο ένδυμα. Πρέπει να είναι μεγαλύτερο από αυτό που κρύβει – ένα σημαντικό πρόβλημα όταν προσπαθεί κάποιος να κρύψει ένα αεροπλάνο.

Ούτε μπορούν οι μανδύες που επικαλούνται οι υπολογισμοί του Leonhardt να είναι απλές σφαίρες ή κύλινδροι.

«Τα σχήματα είναι εντελώς τρελά», είπε ο Cummer από το Duke University.

«Αυτό κατά πάσα πιθανότητα κάνει την κατασκευή τους πιο δύσκολη. Ειλικρινά, πιστεύω ότι θα δούμε έναν μονόχρωμο ‘παραδοσιακό’ μανδύα πριν δούμε ένα πολύχρωμο μανδύα με βάση αυτήν την προσέγγιση.»

«Όμως σίγουρα είναι πολύτιμο να έχουμε μια συνταγή για έναν ατελή, πολύχρωμο μανδύα.»

Ο Schurig πρόσθεσε ότι τα περίπλοκα σχέδια μπορεί να αποδειχτούν δύσκολα στην κατασκευή τους.

Από μηχανολογικής άποψης, είπε, «το εύρος των παραμέτρων είναι πολύ δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο. Θεωρητικά αυτός ο μανδύας θα μπορούσε να είναι ευρυζωνικός, αλλά είναι πιθανό να είναι αδύνατη η φυσική εφαρμογή του.»

Περισσότερο ορατό, όχι λιγότερο ορατό

Κατά ένα ειρωνικό τρόπο, οι πρώτες εφαρμογές της τεχνολογίας αορατότητας μπορεί να κάνουν τα αντικείμενα περισσότερα ορατά, αντί για λιγότερο ορατά.

Κι αυτό, επειδή οι ίδιες ιδιότητες στρέβλωσης του φωτός που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια ασπίδα αορατότητας μπορούν επίσης να λειτουργήσουν και αντίστροφα.

Ως αποτέλεσμα, οι επιστήμονες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν αυτήν την μέθοδο για να δημιουργήσουν οτιδήποτε – από καλύτερους ανακλαστήρες φωτός για τους νυχτερινούς ποδηλάτες μέχρι φάρους καθοδήγησης για τους δορυφόρους που βρίσκονται σε τροχιά.

Σε πιο ακραίο επίπεδο, η μέθοδος μπορεί επίσης να βελτιώσει τη μετάδοση των επικοινωνιών ανάμεσα σε ασύρματες συσκευές, όπως είναι τα κινητά τηλέφωνα και οι ασύρματοι servers.

Πηγή: National Geographic

h1

Νέα στοιχεία για ωκεανούς στον Άρη!

Νοέμβριος 19, 2008

Πανεπιστήμιο της Αριζόνα

Χάρτης του Άρη που δείχνει την πιθανή τοποθεσία ωκεανού. Πηγή: Πανεπιστήμιο της Αριζόνα

Μήπως ο χάρτης που εικονίζεται στην φωτογραφία δείχνει τον αρχαίο πυθμένα ενός ωκεανού; Κάποια νέα στοιχεία λένε: «μπορεί». Αλλά αυτή τη φορά, το «μπορεί» είναι αρκετά ισχυρό!

Εδώ και χρόνια υπάρχει η άποψη ότι ο Άρης μπορεί να είχε ωκεανούς, πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Κάποια καταστροφή τους αποξήρανε, κάνοντας την απόδειξη για την ύπαρξή τους πολύ δύσκολη να εντοπιστεί. Τοπογραφικοί (ανάγλυφοι) χάρτες δείχνουν ότι μπορεί να υπήρχαν δύο ωκεανοί σε ένα σημείο, οι οποίοι, για παράδειγμα, απέχουν χρονικά μεταξύ τους. Φαίνονται να υπάρχουν δύο ξεχωριστές ακτογραμμές, με τη μία μικρότερη της άλλης, και την πιο πρόσφατη να είναι στο ίδιο σημείο όπου παλαιότερα υπήρχε ένας πολύ μεγαλύτερος ωκεανός.

Όλα αυτά όμως είναι θεωρητικά. Απαιτούνται χειροπιαστές αποδείξεις.

Έτσι κάποιοι επιστήμονες άρχισαν να ερευνούν καλύτερα το ζήτημα. Σκέφτηκαν λοιπόν ότι οι πέτρες που περιέχουν στοιχεία σαν το ποτάσσιο, το θόριο και το σίδηρο θα μπορούσαν να έχουν δημιουργηθεί στα υψίπεδα (κοντά δε ηφαίστεια), και στην συνέχεια να έχουν μεταφερθεί στα χαμηλότερα ύψη. Αν υπήρχαν ωκεανοί εκεί, αυτά τα στοιχεία θα αφαιρούνταν από τις πέτρες λόγω του νερού. Έπειτα, όταν το νερό εξατμιζόταν, αυτά τα στοιχεία θα εναποτίθενταν σε ένα λεπτό στρώμα της επιφάνειας.

Επάνω στο ερευνητικό Mars Odyssey που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Άρη υπάρχει το Mars Gamma-Ray Spectrometer, μία συσκευή που μπορεί να μετρήσει την αφθονία στοιχείων στην επιφάνεια του Άρη. Όταν αυτή σκόπευσε τις πεδιάδες του Άρη, βρήκε στοιχεία που αποδεικνύουν την ύπαρξη ωκεανών! Τα εν λόγω στοχεία ήταν άφθονα σε μεγαλύτερο βαθμό κάτω από τις ακτογραμμές, όπως ήταν αναμενόμενο, σε σύγκριση με τις περιοχές πίσω (επάνω) από τις ακτογραμμές. Οι περιοχές με υψηλότερα ποσοστά συγκέντρωσης ποτάσιου φαίνονται στην φωτογραφία με κόκκινο και κίτρινο, ακριβώς στα σημεία όπου βρίσκονται οι πεδιάδες.

Αν και η φωτογραφία δεν αποδεικνύει ότι ένας ωκεανός στο μέγεθος των Ηνωμένων Πολιτειών εκτεινόταν σε ένα μεγάλο τμήμα του Άρη, αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που οδηγεί προς την σαφή απόδειξη. Οι επιστήμονες εξακολουθούν να διαφωνούν κατά πόσο ο Άρης είχε λιμνάζοντα νερά σε μια μακρά χρονική περίοδο, ή αν το νερό απελευθερώθηκε σε σύντομες, μεταβατικές περιόδους, μόνο και μόνο για να εξατμιστεί μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Σε κάθε περίπτωση, η διαφωνία δεν βρίσκεται στο κατά πόσο ο Άρης είχε νερό, αλλά στη χρονική διάρκεια της ύπαρξής του.

Όπως και να ‘χει, ο Άρης παραμένει ένας απίστευτος πλανήτης. Μπορεί κάποτε να είχε περισσότερες ομοιότητες με τη Γη, αλλά σε κάποια χρονική στιγμή κάτι πήγε στραβά. Ίσως ήταν ο σχηματισμός των τεράστιων ηφαιστείων (που φαίνονται στα σημεία που δείχνουν τα κόκκινα βέλη στη φωτογραφία), ή η απώλεια του μαγνητικού πεδίου που έκανε την ατμόσφαιρα να διαβρωθεί από τους ηλιακούς ανέμους. Καθώς μελετούμε τον Άρη όλο και περισσότερο, φτάνουμε όλο και πιο κοντά στην απάντηση. Κι ας μην ξεγελιέται κανείς: αν μάθουμε την αιτία που προκάλεσε αυτήν την καταστροφή στον Άρη, θα μάθουμε πολλά περισσότερα και για τον δικό μας πλανήτη. Αν θεωρείτε ότι ξοδεύουμε αλόγιστα χρήματα στην έρευνα του Άρη, τότε σας προτείνω να ρίξετε μια ψυχρή ματιά σε αυτόν τον σκληρό πλανήτη και έπειτα να ανοίξετε το παράθυρό σας και να κοιτάξετε αυτόν στον οποίο κατοικείτε.

Χωρίς την επιστήμη, μπορεί να βρεθούμε στην ίδια κατάσταση.

Πηγή: Discover

h1

Αντικατάσταση ματιού με webcam

Νοέμβριος 18, 2008
Η Tanya Vlach

Η Tanya Vlach

Μία μονόφθαλμη καλλιτέχνιδα από το San Francisco επιθυμεί να αντικαταστήσει το χαμένο της μάτι με μία Webcam – και οι ειδικοί στον τομέα της τεχνολογίας θεωρούν πως κάτι τέτοιο είναι εφικτό.

«Πάντοτε σκεφτόμουν να χρησιμοποιήσω κάμερες για να αποκαταστήσω την όραση των τυφλών», δήλωσε ο Δρ William Danz, η ασθενής του οποίου, η Tanya Vlach, θέλει την πρωτοποριακή συσκευή. «Η συγκεκριμένη περίπτωση είναι κάπως διαφορετική, σαν κάτι που συμβαίνει σε μια ταινία του James Bond.»

Η Vlach, η οποία έχασε το μάτι της σε ένα αυτοκινητικό ατύχημα το 2005, φορά ένα ρεαλιστικό προσθετικό από ακρυλικό, αλλά προκάλεσε τους μηχανικούς μέσα από το blog της: κατασκευάστε μία «eye cam» για το προσθετικό της, η οποία να μπορεί να διαστέλλεται με τις αλλαγές του φωτισμού και που να της επιτρέπει να την ανοιγοκλείνει για να ελέγχει τη μεγέθυνση, το κέντρο εστίασης, να την ενεργοποιεί και να την απενεργοποιεί.

«Υπήρξαν πολλά cyborgs στην επιστημονική φαντασία όλα αυτά τα χρόνια και όλοι γνωρίζουν ότι είμαι μία geek στο συγκεκριμένο θέμα», είπε η Vlach, 35 ετών σήμερα. «Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας σκέφτηκα: ‘γιατί όχι’;»

Η οφθαλμική κάμερα θα μπορούσε να της επιτρέψει την καταγραφή ολόκληρης της ζωής της ή ακόμα και την παραγωγή μίας ριάλιτι τηλεοπτικής εκπομπής μέσα από την άποψη του ματιού της. Η Vlach τόνισε πως θα αφήσει την έμπνευση να την αγγίξει αμέσως μόλις αποκτήσει τη συσκευή.

«Υπάρχουν πολλές ιδέες στο μυαλό μου… τίποτα όμως που να εκμεταλλεύεται σε υπερβολικό βαθμό την κατάσταση», δήλωσε η Vlach. «Δεν θέλω να γίνω κατάσκοπος και να καταπατήσω τα δικαιώματα των συνανθρώπων μου, όμως την ίδια στιγμή μπορώ να σκεφτώ άπειρες πιθανές εφαρμογές.»

Η πρόκληση της Vlach, η οποία αναφέρθηκε πρώτα από τον blogger τεχνολογίας Kevin Kelly, έχει εμπνεύσει τη δημιουργία πολλών μηνυμάτων σε blogs όλου του κόσμου και στη συγγραφή emails προς τη Vlach, από δεκάδες πρόθυμους κατασκευαστές.

Ο ειδικός σε φορητές συσκευές ηλεκτρονικών υπολογιστών, Roy Want, δήλωσε τη Daily News ότι η αναγκαία τεχνολογία υπάρχει.

«Είναι εφικτή η κατασκευή μιας ασύρματης κάμερας με τις διαστάσεις ενός λοβού ματιού», είπε ο Want, σημαντικό στέλεχος της Intel. «Υπάρχουν κατασκοπευτικές κάμερες ή μικροκάμερες που είναι σχεδιασμένες να χωρούν στα πιο απαρατήρητα σημεία ενός σπιτιού.»

Ο Want είπε ότι η κάμερα, η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το προσθετικό της Vlach ως περίβλημα για να αποφύγει την υγρασία, θα μπορούσε να συνδεθεί ασύρματα με ένα smart phone.

Το smart phone θα μπορούσε να διοχετεύει με ενέργεια την κάμερα ασύρματα και να διοχετεύει το υλικό της βιντεοσκόπησης μέσω του δικτύου κινητής τηλεφωνίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο, σε ένα τηλεοπτικό στούντιο ή σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Σε έναν κόσμο όπου η οφθαλμικές κάμερες είναι συνηθισμένο φαινόμενο, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως μια μορφή ψηφιακού backup των ανθρώπινων αναμνήσεων, είπε ο Want.

«Δεν θα χρειαζόταν ποτέ ξανά να θυμάστε κάτι συγκεκριμένο», είπε. «Δεν θα χάνατε καμία ανάμνηση. Θα μπορούσατε να ρωτήσετε την κάμερα: ‘πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα τα κλειδιά μου;’»

Πηγή: Daily News

h1

Τα γέρικα σκυλιά ξανανιώνουν με γεννετικές βελτιώσεις

Νοέμβριος 17, 2008

Ένας Αμερικανός καθηγητής ετοιμάζεται να προωθήσει στην αγορά μια μορφή γεννετικής θεραπείας για σκυλιά, με την οποία τα αγαπητά τετράποδα δέχονται ενέσεις με ουσίες που απενεργοποιούν συγκεκριμένα γονίδια που ρυθμίζουν την αύξηση των μυών τους.

Ο καθηγητής Lee Sweeney, από το πανεπιστήμιο της Pennsylvania, είναι ένας από τους πρωτοπόρους στον τομέα της έρευνας της τεχνολογίας για γονοδιακές μεταμοσχεύσεις, ένα τομέα στον οποία τα γονίδια που υπολειτουργούν ή παρουσιάζουν ανωμαλίες παραποιούνται, απενεργοποιούνται ή αντικαθίστανται.

Πριν από δέκα χρόνια δημιούργησε «πανίσχυρα ποντίκια» σε ένα εργαστήριο με τεράστιους μύες και δύναμη σε μεγάλη ηλικία. Τώρα λέει ότι τα πειράματα σε σκύλους ήταν τόσο επιτυχημένα που ετοιμάζεται να προωθήσει εμπορικά τις θεραπείες σε κατόχους ηλικιωμένων κατοικιδίων στις ΗΠΑ.

Πιο συγκεκριμένα δηλώνει: «Βρισκόμαστε πλέον στα τελικά στάδια απόκτησης όλων των αδειών, ώστε να προσφέρουμε τη μέθοδο μέσω των νοσοκομείων για κατοικίδια, ως μια μορφή θεραπείας που θα αυξάνει τη δύναμη των κατοικιδίων. Καθώς τα σκυλιά γίνονται όλο και πιο αδύναμα, οι κάτοχοί τους αναστατώνονται που τα βλέπουν να μην μπορούν να περπατήσουν. Έτσι ελπίζουμε πως μέσα στην επόμενη χρονιά θα ξεκινήσει η εποχή της γεννετικής βελτίωσης για τα σκυλιά.»

Σύμφωνα με τη θεραπεία, τα σκυλιά δέχονται μία ένεση στο συκώτι με ένα διάλυμμα που απενεργοποιεί το γονίδιο που παράγει τη μυοστατίνη, μια πρωτεΐνη που περιορίζει την ανάπτυξη των μυών στα ζώα και στους ανθρώπους.

Η θεραπεία έχει περάσει τους εργαστηριακούς ελέγχους, αλλά οι αρχές εξετάζουν τώρα κατά πόσο τα σκυλιά θα πρέπει να κρατηθούν σε καραντίνα μετά τη θεραπεία, εξαιτίας πιθανών κινδύνων που μπορούν να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι αν έρθουν σε επαφή με τις ακαθαρσίες τους ύστερα από τη διαδικασία, συμπλήρωσε ο καθηγητής Sweeney.

Οι επιστήμονες ελπίζουν η συγκεκριμένη τεχνολογία να μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στους ανθρώπους, για να θεραπεύσει σοβαρές γεννετικές αρρώστιες, όπως η μυωτική δυστροφία.

Οι ανθρώπινες εξετάσεις θεραπειών με γονίδια αντιμετωπίζουν δυσκολίες εξαιτίας των κινδύνων που ενέχει η εισαγωγή νέων γονιδίων στα κύτταρα ή η αθέλητη παρεμβολή και σε άλλα γονίδια εκτός από αυτά που έχουν στοχευτεί, οι οποίοι μπορεί να περιλαμβάνουν την εμφάνιση καρκίνων.

Σε ορισμένες περιπτώσεις θα πρέπει να περιορίζεται και το ανοσοποιητικό σύστημα, γεγονός που μπορεί επίσης να αυξήσει το ρίσκο μόλυνσης ή άλλων παθήσεων.

Παρά τους κινδύνους που συνδέονται με τη χρήση γεννετικών μεταμοσχεύσεων σε ανθρώπους, ο παθολόγος δέχεται συχνά μηνύματα από αθλητές που επιθυμούν διακαώς να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία για να αυξήσουν τις επιδόσεις τους.

Το γεννετικό ντοπάρισμα είναι ένας από τους μεγαλύτερους φόβους των αθλητικών ελεγκτών, επειδή οι ενέσεις γονιδίων απευθείας στους μύες είναι σχεδόν αδύνατο να εντοπιστούν.

Ο καθηγητής Sweeney λέει πως κάθε εβδομάδα αρνείται τη συνάντηση με αθλητές που θα έκαναν τα πάντα για να πάρουν στα χέρια τους γεννετικό υλικό, στους οποίους περιλαμβάνεται και ο προπονητής μιας λυκειακής ομάδας ποδοσφαίρου που ήθελε να ενισχύσει γεννετικά ολόκληρη την ομάδα του. Πάντοτε τους απαντά λέγοντας ότι η ενίσχυση μέσω της γονιδιακής θεραπείας δεν είναι ακόμα ασφαλής για τους ανθρώπους και ότι θα χρειαζόταν πολύ σημαντική καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος, ακόμη κι αν κάτι τέτοιο ήταν νόμιμο. Ο καθηγητής Sweeney λέει πως πάντοτε λαμβάνει την ίδια απάντηση: «Ακόμα κι όταν τους εξηγώ ότι θα χρειαζόταν να πάρουμε κάθε είδους ηρωικού μέτρου για να πετύχει, ουσιαστικά μου απαντούν ‘Εντάξει, θα το κάνω’.»

Πηγή: Telegraph.co.uk

h1

Περάστε τη γέφυρα γι’ αλλού!

Νοέμβριος 14, 2008

bridge-to-nowhere

Τολμάτε να την διασχίσετε; Άραγε που να οδηγεί; Εδώ ή αλλού; Κάπου ή πουθενά; Εμπρός βήμα ταχύ!