Ο υπολογιστής των Αντικυθήρων λειτουργεί ξανά

Ένας βρετανός έφορος μουσείου κατασκεύασε ένα πλήρως λειτουργικό αντίγραφο της ηλικίας 2.000 ετών μηχανής που θεωρείται ο πρώτος ηλεκτρονικός υπολογιστής του κόσμου.

Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, μία κατασκευή 37 αλληλοσυνδεδεμένων γραναζιών σε μέγεθος λεξικού που έχει κατασκευαστεί με την ακρίβεια και την πολυπλοκότητα ελβετικού ρολογιού του 19ου αιώνα, χρησιμοποιούταν για τη δημιουργία μοντέλων και την πρόβλεψη της κίνησης των ουράνιων σωμάτων, αλλά και για τις ημερομηνίες και τόπους διεξαγωγής των επερχόμενων Ολυμπιακών αγώνων.

Τα πρωτότυπα 81 κομμάτια του μηχανισμού των Αντικυθήρων συλλέχθηκαν από το βυθό της θάλασσας (κοντά στο ελληνικό νησί των Αντικυθήρων) το 1902, σκουριασμένα και κολλημένα μεταξύ τους σε μια σχεδόν απροσδιόριστη μάζα. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι έχουν ηλικία από το 150 π.Χ. Τέτοια αρτιότητα στην τέχνη δεν εμφανίστηκε ξανά για τα επόμενα 1.000 χρόνια – αλλά ο σκοπός της κατασκευής του αποτέλεσε μυστήριο για δεκαετίες.

Πολλοί επιστήμονες εργάστηκαν από τη δεκαετία του 1950 για να ενώσουν τα κομμάτια της ιστορίας του, με τη βοήθεια ιδιαίτερα εξειδικευμένης τεχνολογίας απεικόνισης τα πιο πρόσφατα χρόνια, στις οποίες περιλαμβάνονται οι απεικονίσεις με ακτίνες Χ και Γ, αλλά και με τρισδιάστατες απεικονίσεις σε ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Τώρα, όμως, ο μηχανισμός κατασκευάστηκε ολοκληρωτικά. Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα με αυτές τις υποθέσεις, ήταν ένας ερασιτέχνης που έλυσε το μυστήριο. Ο Michael Write, πρώην έφορος του Μουσείου Επιστήμης του Λονδίνου, κατασκεύασε ένα αντίγραφο του μηχανισμού των Αντικυθήρων, το οποίο λειτουργεί στην εντέλεια.

Στο βίντεο που δημοσιεύτηκε στο New Scientist, ο Wright επιδεικνύει τον τρόπο λειτουργίας του μηχανισμού.

Εν ολίγοις, το user interface του μηχανισμού των Αντικυθήρων είναι παραπλανητικά απλοϊκό και λειτουργεί με μια απλή λαβή στο πλάι. Αυτή κρύβει το περίτεχνο εσωτερικό του, το οποίο στηρίζεται σε ένα περίπλοκο μαθηματικό μοντέλο που καταγράφει τις κινήσεις των πλανητικών σωμάτων και ενσωματώνει μια σειρά από υπό-μηχανισμούς για να αποδώσει την εκκεντρικότητα των περιστροφών τους.

Ένα ταμπλό στην πρόσοψη φιλοξενούσε τον ελληνικό ζωδιακό κύκλο και ένα αιγυπτιακό ημερολόγιο. Οι δείκτες κατέγραφαν τη θέση της Σελήνης και των πέντε πλανητών που ήταν γνωστοί εκείνη την εποχή. Στο πίσω μέρος του μηχανισμού, ένας δείκτης στην κορυφή απεικονίζει ένα ημερολόγιο διάρκειας 19 ετών (που αντιστοιχεί στον ηλιακό κύκλο), το οποίο κατέγραφε τις ημερομηνίες των επερχόμενων Ολυμπιακών αγώνων. Ένας άλλος δείκτης στο κάτω μέρος απεικονίζει ένα κύκλο διάρκειας 76 ετών (την περίοδο που οι Ολυμπιακοί αγώνες και οι ηλιακοί κύκλοι συμπίπτουν) και καταγράφει τους μήνες κατά τους οποίους αναμένεται μία σεληνιακή ή ηλιακή έκλειψη.

Σύμφωνα με το New Scientist, αυτό είναι το πρώτο πλήρως λειτουργικό μοντέλο του υπολογιστή των Αντικυθήρων που περιλαμβάνει όλες τις γνωστές λειτουργίες της συσκευής. Και, όπως και ο πρωτότυπος μηχανισμός, κατασκευάστηκε από ανακυκλωμένες μεταλλικές πλάκες. Ναι, σωστά διαβάσατε: ο μηχανισμός των Αντικυθήρων δεν είναι μόνο ο αρχαιότερος ηλεκτρονικός υπολογιστής του κόσμου, αλλά και ο πρώτος πράσινος ηλεκτρονικός υπολογιστής.

Πηγή: Wired

Το eBay ακυρώνει δημοπρασία ψυχής

Ένας μουσικός που βαρέθηκε τη ζωή του θέλησε να πουλήσει την ψυχή του σε εκείνον που θα πρόσφερε τα περισσότερα χρήματα, αλλά η δημοπρασία ακυρώθηκε.

Ο Dante Knoxx, 24 ετών, πρόσφερε το «μεταχειρισμένο» αγαθό με τιμή εκκίνησης τις 25.000 λίρες Αγγλίας ή με άμεση αγορά στην τιμή των 700.000 λιρών σε μία δημοπρασία, στο δημοφιλές website δημοπρασιών, eBay. Όμως, το eBay απέσυρε τη δημοπρασία μόλις δύο ώρες μετά την έναρξή της και δεν επέτρεψε καμία προσπάθεια αγοράς διότι θεώρησε ότι η συγκεκριμένη δημοπρασία παραβίασε τους κανόνες χρήσης του website.

«Δεν μπορείς να πουλήσεις κάτι που δεν έχει υλική υπόσταση», είπε ο Knoxx. «Σε αυτό περιλαμβάνονται τα φαντάσματα, οι ψυχές και τα πνεύματα, κάτι που προκαλεί γέλιο. Το website μου επέστρεψε τα χρήματα της δημοπρασίας αλλά υπήρξαν 200 άνθρωποι που την παρακολουθούσαν, κι αυτό με απογοητεύει. Έλαβα πολλά emails που με ρωτούσαν κατά πόσο σοβαρολογώ, κάποια άλλα από θρησκευτικές οργανώσεις που μου έλεγαν ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο και άλλα από ανθρώπους που ήθελαν να συζητήσουν για την ψυχή μου.»

«Υπήρξε πολύ ενδιαφέρον, αλλά κανείς δεν έκανε κάποια προσφορά. Είναι πολύ κρίμα», κατέληξε. Ο απόφοιτος του Arts Institute αποφάσισε να πουλήσει την ψυχή του λόγω της έλλειψης δημιουργικών θέσεων εργασίας στην πατρίδα του το Bournemouth του Dorset.

«Είμαι ένα ιδιαίτερα δημιουργικό άτομο, αλλά η δημιουργικότητα έχει τα ελαττώματά της», δήλωσε στην καταχώρηση. «Δυστυχώς εκεί που ζω δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις εργασίας για να απασχολήσουν ένα δημιουργικό άτομο σαν κι εμένα. Όλες είναι βαρετές θέσεις γραφείου».

Ο Knoxx σκόπευε να χρησιμοποιήσει τα χρήματα για να χρηματοδοτήσει την προσπάθεια του πειραματικού συγκροτήματος μουσικής, Paradigm, που δημιούργησε μαζί με τον φίλο του Zakk Altair. Παραιτήθηκε από την «βρωμερή δουλειά» του ως τεχνικός επισκευής φορητών υπολογιστών και είπε: «Επιτρέπω σε εσάς, τους κατοίκους της Γης, να αγοράσετε πραγματικά την ψυχή μου και σε αντάλλαγμα να μου επιτρέψετε να αποκτήσω λίγα υπέροχα χαρτονομίσματα».

Στην δημοπρασία συμπεριλαμβανόταν ένα συμβόλαιο που απέδιδε τον τίτλο ιδιοκτησίας της ψυχής του Knoxx σε εκείνον που θα μεριμνούσε για ένα ποσοστό των εσόδων του για το υπόλοιπο της ζωής του, με ένα εγγυημένο, μικρότερο δυνατό ποσό της τάξης των 1.000 λιρών Αγγλίας ανά έτος. Ένας άλλος όρος έδινε το δικαίωμα στον ιδιοκτήτη να αποκτήσει το 10% της πνευματικής δουλειάς των Paradigm.

Στο ίδιο συμβόλαιο ο Knoxx ορκίζεται ότι θα καταγράψει πλήρως τη ζωή της ψυχής του μέσα σε τρία χρόνια και ότι ο ιδιοκτήτης της αποκτά επίσης το 10% της ακίνητης περιουσίας του μέσω της διαθήκης του. Άλλοι όροι του συμβολαίου περιλάμβαναν μία ετήσια αναφορά στον ιδιοκτήτη για την κατάσταση της ψυχής του, αλλά και την αποστολή μιας γενέθλιας κάρτας στον Knoxx, όπως επίσης και την υπόσχεση ότι θα φυτεύει τρία δέντρα κάθε χρόνο. Ο τελευταίος όρος λέει ότι ο Knoxx θα μπορούσε να πάρει πίσω την ψυχή του για 100.000.000 λίρες Αγγλίας.

Πηγή: Metro UK

Φάντασμα παγιδεύει διαρρήκτη για 3 ημέρες μέσα σε σπίτι

Ένα ζευγάρι από τη Μαλαισία, που βρισκόταν σε διακοπές, επέστρεψε στο σπίτι του για να βρει έναν 26χρονο άντρα λιπόθυμο στο πάτωμα από την εξάντληση και την αφυδάτωση. Αμέσως κάλεσαν το ασθενοφόρο και στη συνέχεια ανέφεραν στο περιστατικό στην αστυνομία.

Ο διαρρήκτης είπε στην Αστυνομία ότι αμέσως μόλις μπήκε στο σπίτι από την πίσω είσοδο, τυφλώθηκε και ένοιωσε σαν να βρισκόταν μέσα σε μια σπηλιά. «Κάθε φορά που ήθελε να αποδράσω, ένοιωθα μια ‘υπερφυσική φιγούρα’ να με σπρώχνει στο έδαφος».

Έμεινε όμηρος του φαντάσματος για 3 ημέρες χωρίς φαγητό ή νερό.

Ο Abdul Marlik Hakim Johar, αξιωματούχος της Αστυνομίας, είπε ότι ο διαρρήκτης νοσηλεύεται σε σταθερή κατάσταση στο νοσοκομείο Kemaman.

Πηγή: Weird Asia News

Επιστήμονες εμφανίζουν εικόνες απευθείας από τον εγκέφαλο

Ερευνητές των «ATR Computational Neuroscience Laboratories» της Ιαπωνίας ανέπτυξαν μια νέα τεχνολογία ανάλυσης του εγκεφάλου που μπορεί να ανακατασκευάσει τις εικόνες στο μυαλό ενός ανθρώπου και να τις προβάλει στην οθόνη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, σύμφωνα με μια ανακοίνωση που εκδόθηκε στις 11 Δεκεμβρίου. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας μπορεί να κάνει σύντομα εφικτό να δούμε τα όνειρα των άλλων ανθρώπων την ώρα που εκείνοι κοιμούνται.

Οι επιστήμονες κατάφεραν να ανακατασκευάσουν διάφορες εικόνες που έβλεπε ένας άνθρωπος αναλύοντας τις αλλαγές στη ροή του αίματος του εγκεφάλου τους. Χρησιμοποιώντας μία συσκευή προβολής εικόνων μέσω μαγνητικού συντονισμού (fMRI), οι ερευνητές χαρτογράφησαν αρχικά τις αλλαγές στη ροή του αίματος που συνέβαιναν στον εγκεφαλικό φλοιό την ώρα που οι εθελοντές έβλεπαν διάφορες εικόνες που προβάλλονταν μπροστά στα μάτια τους. Οι εθελοντές είδαν 400 τυχαίες, ασπρόμαυρες εικόνες διαστάσεων 10 x 20 pixels, για μια περίοδο 12 δευτερολέπτων την κάθε μία. Την ώρα που η συσκευή fMRI κατέγραφε τις αλλαγές στην εγκεφαλική δραστηριότητα, ένας υπολογιστής ανέλυε τα δεδομένα και μάθαινε να συνδέει τις διάφορες αλλαγές στην εγκεφαλική δραστηριότητα με τις διάφορες εικόνες.

Έπειτα, όταν οι εθελοντές είδαν μια εντελώς καινούρια ομάδα εικόνων, όπως τα γράμματα N-E-U-R-O-N, το σύστημα κατάφερε να ανακατασκευάσει και να προβάλει αυτό που έβλεπαν οι εθελοντές, στηριγμένο αποκλειστικά στην εγκεφαλική τους δραστηριότητα.

Προς το παρόν, το σύστημα είναι ικανό να αναπαράγει μόνο απλές, ασπρόμαυρες εικόνες. Όμως ο Δρ Kang Cheng, ένας ερευνητής του «RIKEN Brain Science Institute», θεωρεί ότι η βελτίωση της ακρίβειας των μετρήσεων μπορεί να κάνει δυνατή την αναπαραγωγή έγχρωμων εικόνων.

«Αυτά τα αποτελέσματα αποτελούν αιφνίδια πρόοδο σε ότι αφορά στην κατανόηση της εγκεφαλικής δραστηριότητας», λέει ο Δρ Cheng. «Μέσα σε 10 χρόνια το πολύ, η πρόοδος σε αυτόν τον τομέα έρευνας μπορεί να κάνει δυνατό να διαβάζουμε τις σκέψεις ενός ανθρώπου σε κάποιο βαθμό ακριβείας».

Οι ερευνητές θεωρούν ότι μια μελλοντική έκδοση αυτής της τεχνολογίας θα μπορούσε να εφαρμοστεί στους τομείς της τέχνης και του σχεδιασμού – ειδικά αν γίνει δυνατή η ακριβής πρόσβαση στις εικόνες που υπάρχουν μέσα στο μυαλό ενός καλλιτέχνη. Η τεχνολογία μπορεί επίσης να οδηγήσει σε νέες θεραπευτικές μεθόδους παθήσεων όπως οι ψυχολογικές διαταραχές που προκαλούν παραισθήσεις, προσφέροντας στους γιατρούς ένα παράθυρο στο μυαλό του ασθενή.

Ο επικεφαλής της έρευνας στο ATR, Yukiyasu Kamitani, λέει: «Αυτή η τεχνολογία μπορεί να εφαρμοστεί και σε άλλες αισθήσεις, εκτός από την όραση. Στο μέλλον, μπορεί να αποκτήσουμε την ικανότητα να διαβάζουμε συναισθήματα και περίπλοκες αισθηματικές καταστάσεις».

Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύονται στο τεύχος 11 (Δεκεμβρίου) του αμερικανικού επιστημονικού περιοδικού «Neuron».

Πηγή: Pink Tentacle

Σε ποιον ανήκει το φεγγάρι;

Σχεδόν 40 χρόνια μετά την τοποθέτηση της αμερικανικής σημαίας στη Σελήνη, μια παγκόσμια έκρηξη δραστηριότητας για την κατάκτηση του πιο μακρινού συνόρου έχει κάνει κάποιους να αναρωτιούνται για την ιδιοκτησία στο Διάστημα. Η Ινδία, η Ιαπωνία και η Κίνα κάνουν κύκλους αυτή τη στιγμή γύρω από τη Σελήνη με τα αντίστοιχα διαστημόπλοιά τους – και την επόμενη χρονιά ακολουθεί το Lunar Reconnaissance Orbiter της NASA. Έπειτα, υπάρχει και το Google Lunar X Prize, ένας διαγωνισμός 30 εκατομμυρίων δολαρίων για την πρώτη ομάδα που θα στείλει ένα ρομπότ στη Σελήνη με ιδιωτικά κονδύλια, το οποίο θα περπατήσει περίπου πεντακόσια μέτρα και θα μεταδώσει βίντεο, φωτογραφίες και δεδομένα πίσω στη Γη.

Και τα νομικά επαγγέλματα βλέπουν την απαρχή μιας νέας νομοθεσίας.

Εξωγήινα μεσιτικά γραφεία

Οι νόμοι έχουν την τάση να στηρίζονται σε πράξεις που έχουν προηγηθεί. Από την στιγμή που δεν υπάρχει προηγούμενο σε κάτι που να μοιάζει με σεληνιακή νομοθεσία, κάποια αναζητούν προτάσεις από τον τομέα της θάλασσας. Πιο συγκεκριμένα, τη χρήση των ορυκτών του πυθμένα της θάλασσας, που βρίσκονται εκτός των εθνικών υδάτων μιας χώρας. Τέτοιου είδους πολύτιμες πρώτες ύλες θεωρούνται από ορισμένους Κοινή Κληρονομιά της ανθρωπότητας, η οποία δεν υπόκειται σε εθνικούς περιορισμούς.

Θα μπορούσε η ιδέα της Κοινής Κληρονομιάς να αποτελέσει τη βάση για μια Σεληνιακή Συνθήκη;

Ο Virgiliu Pop είναι ένας ειδικός ερευνητής της Ρουμανικής Διαστημικής Υπηρεσίας. Εδώ και χρόνια εξετάζει τις νομικές παραμέτρους στον τομέα των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στο διάστημα και το νέο του βιβλίο με τίτλο «Who Owns the Moon? – Extraterrestrial Aspects of Land and Mineral Resources Ownership» (εκδόσεις Springer, 2008) κυκλοφόρησε τον περασμένο μήνα.

Ο Pop ερευνά τα στοιχεία που έχουν διαμορφώσει το νόμο της εξωγήινης ιδιοκτησίας και τους κανόνες που εκφράζουν αυτό το νόμο. Και κατά την άποψή του, οι συνθήκες και οι κανόνες που αφορούν στα δικαιώματα ιδιοκτησίας του γήινου κόσμου είναι κάπως περιορισμένα, αποτυγχάνοντας να καθορίσουν ακόμα και βασικά στοιχεία, όπως ο ορισμός του αστρικού σώματος.

Ο Pop υποστηρίζει το δικαίωμα στην ιδιοκτησία σε βάρος της κοινής ιδιοκτησίας.

«Παρά τα ευγενή ιδανικά της ισότητας και της φροντίδας για τους μη έχοντες, το παράδειγμα της Κοινής Κληρονομιάς σε σχέση με τη Σεληνιακή Συνθήκη έχει περισσότερα ελαττώματα σε σχέση με τα κέρδη του», δήλωσε ο Pop στο Space.com.

«Η αναίρεση του αξιώματος της Κοινής Κληρονομιάς δεν σημαίνει, παρόλα αυτά, ότι ο αναπτυσσόμενος κόσμος θα μείνει, ή πρέπει να μείνει πίσω, καθώς διανύουμε τη διαστημική εποχή», συμπλήρωσε. «Η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία είναι ζωντανά παραδείγματα που δείχνουν ότι μια αναπτυσσόμενη χώρα μπορεί, με την δική της προσπάθεια, να εισέρθει στο κλαμπ των ταξιδιωτών του διαστήματος. Αντί να εξαρτώνται από τις προσπάθειες των παλαιότερων ταξιδιωτών του διαστήματος, οι μη έχοντες θα πρέπει να συγκεντρώσουν τις ελάχιστες οικονομικές πηγές τους σε μια κοινή διαστημική υπηρεσία ή σε τοπικές διαστημικές υπηρεσίες και να προχωρήσουν στην εκμετάλλευση του διαστήματος για λογαριασμό τους.»

Το Συνοριακό Παράδειγμα

Το Συνοριακό Παράδειγμα, από την άλλη μεριά, έχει αποδείξει την αξία του στον πλανήτη μας, προσθέτει ο Pop, και το πιθανότερο είναι να συμβεί το ίδιο και με τους εξωγήινους κόσμους.

«Η παραχώρηση δημοσίων κτημάτων είναι πολύ πιθανό να μεταμορφώσει τη σεληνιακή έρημο με τον ίδιο τρόπο που μεταμόρφωσε τις Ηνωμένες Πολιτείες τον 19ο αιώνα», είπε. «Το διάστημα είναι όντως ένα καινούριο σύνορο που επιζητά τον ατομικισμό και όχι τη συλλογικότητα, ενώ οι προκλήσεις που θέτει πρέπει να αντιμετωπιστούν με ένα νομοθετικό πλαίσιο που θα ευνοεί τα δικαιώματα της ιδιοκτησίας.»

Πολλά απομένουν προς συζήτηση και ίσως να υπάρξουν κάποιες αποφάσεις από διάφορα έθνη, φυσικά, καθώς η διαστημική νομοθεσία θα εξελίσσεται με τον καιρό.

«Τα δικαιώματα ιδιοκτησίας προσφέρουν μια χρήσιμη ώθηση και, πολύ πιθανό, αποτελούν προϋπόθεση για την εξέλιξη στην ανάπτυξη των εξωγήινων κόσμων», δηλώνει. «Η εξασφάλιση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας θα μπορούσε να γίνει πιο ευεργετική για την ανθρωπότητα, σε σύγκριση με την εναλλακτική λύση της παραμονής των εξωγήινων κόσμων χωρίς εξέλιξη.»

Η σφαίρα της σταθερότητας

Ο Pop πιστεύει πως οι νέες τάσεις στην ιδιωτικοποίηση των διαστημικών αποστολών και η σχεδιασμένη επιστροφή των ανθρώπων στη Σελήνη θα αλλάξουν το ζήτημα των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στο διάστημα «από τον τομέα των Βυζαντινών συζητήσεων στη σφαίρα της σταθερότητας.»

Πέρα από τη Σελήνη, ο Pop αναλογίζεται επίσης στο βιβλίο του κατά πόσο οι αστεροειδείς και οι κομήτες αποτελούν αμετακίνητες προεκτάσεις γης που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν νομικά. Ή, αν αποτελούν «αιωρούμενα, κινούμενα αγαθά», ικανά να συλληφθούν και να περιοριστούν για να μετατραπούν σε ιδιοκτησίες;

Ο Pop προτείνει μία ενωτική φράση στους ταξιδιώτες του διαστήματος: «Έθνη του κόσμου ενωθείτε – δεν έχετε να χάσετε τίποτα πέρα από τις αλυσίδες της βαρύτητας… οι ουρανοί είναι ορθάνοιχτοι.»

Πηγή: LiveScience.com

Σάλιο σαύρας βοηθά στη θεραπεία του διαβήτη

Πριν από ένα χρόνο, όταν ο 58χρονος συνταξιούχος B S Wig είδε τη ζυγαριά του να δείχνει 149 κιλά απελπίστηκε. Ήταν διαβητικός και ταυτόχρονα εξαιρετικά παχύσαρκος. Το ζάχαρό του έδειχνε τον ζοφερό αριθμό 350 mg/dl ύστερα από τα γεύματά του. Οι φυσιολογικές τιμές πρέπει να είναι κάτω από τα 140 mg/dl. «Είχα γίνει αδύναμος και αρνιόμουν να συναναστραφώ με κόσμο. Η ζωή μου είχε πάρει τον κατήφορο», λέει ο Wig. Αυτό, μέχρι που δοκίμασε ένα νέο φάρμακο, το οποίο όχι μόνο μείωσε το βάρος του στα υγιή 118 κιλά, αλλά και το ζάχαρό του σε φυσιολογικά επίπεδο. «Τώρα μπορώ να βγω ραντεβού», λέει ευτυχισμένος.

Ο Wig είναι τυχερός. Οι περισσότεροι διαβητικοί έχουν δύσκολη ζωή, με έναν ατέλειωτο κύκλο κακής υγείας, αδυναμίας και παχυσαρκίας, καθώς το πάγκρεας παράγει λίγη ή και καθόλου ινσουλίνη, την ορμόνη που μετατρέπει τη γλυκόζη σε ενέργεια. Επιπλέον, τα φάρμακα για τον διαβήτη κάνουν συνήθως τον ασθενή υπερβολικά παχύσαρκο, κάτι που ενισχύει το ρίσκο των καρδιακών προβλημάτων και των εγκεφαλικών. Επομένως είναι απαραίτητο για ένα διαβητικό να παίρνει φάρμακα που να ελέγχουν το επίπεδο ζάχαρου και να μειώνουν το βάρος.

Κι αυτό ακριβώς κάνει ένα νέο ενέσιμο φάρμακο, το Byetta, λένε οι ειδικοί. Παρασκευάζεται από το σάλιο του τέρατος με το όνομα «Gila», μία δηλητηριώδη σαύρα που απαντάται στη νοτιοδυτική Αμερική. Είναι το πρώτο σε μια σειρά αντιδιαβητικών φαρμάκων και έχει εγκριθεί από την αμερικανική υπηρεσίας φαρμάκων. Παρόλα αυτά, μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο στους  Type-2 διαβητικούς.

Έφτασε στην Ινδία πριν από ένα χρόνο περίπου και τώρα, οι ειδικοί μπορούν να υπολογίσουν την επιτυχία του ποσοτικά. Μέχρι το 2009, θα έχει γίνει διαθέσιμη και η αναβάθμισή του.

Σε αντίθεση με τον Type 1 διαβήτη όπου δεν υπάρχει έκκριση ινσουλίνης, στον Type 2, η παραγωγή ινσουλίνης από τα κύτταρα Α του πάγκρεας δεν είναι αρκετή. Και για να δουλέψει το Byetta, χρειάζονται ζωντανά κύτταρα», λέει ο Dr Ambrish Mithal, έμπειρος ενδοκρινολόγος στο νοσοκομείο Apollo του Δελχί.

Δουλεύει με τρεις τρόπους: δίνει σήμα στο πάγκρεας να παράγει τη σωστή ποσότητα ινσουλίνης ύστερα από κάθε γεύμα. Σταματά το συκώτι από την παραγωγή υπερβολικών ποσοτήτων γλυκόζης όταν το σώμα δεν την χρειάζεται, περιορίζει την όρεξη    και την ποσότητα του φαγητού που καταναλώνεται και μειώνει τον ρυθμό με τον οποίο η γλυκόζη αφήνει το στομάχι.

«Οι Type-2 διαβητικοί απαρτίζουν το 90% των 40, όπως υπολογίζεται, εκατομμυρίων περιπτώσεων διαβήτη στην Ινδία. Σχεδόν το 80% αυτών είναι υπερβολικά παχύσαρκοι», λέει ο Mithal. Και ο Dr Pradeep Talwalkar, καθηγητής διαβητολογικής στο νοσοκομείο Raheja του Mumbai, προσθέτει: «Καταστέλλει την άνοδο των τιμών ζαχάρου σταματώντας τα γλυκογόνα, μία ορμόνη που έχει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό της ινσουλίνης».

«Το Byetta», λέει ο Mithal, «μπορεί να προκαλέσει ναυτία και έμετο σε μερικούς ασθενείς. Είναι ένα ξεχωριστό φάρμακο, όχι για όλους τους διαβητικούς, αλλά είναι μια καλή επιλογή για εκείνους που επιθυμούν να χάσουν βάρος και που έχουν υψηλά επίπεδα ζάχαρου μετά από τα γεύματα, τα οποία παραμένουν ανεξέλεγκτα ακόμα και ύστερα από την κατάποση στοματικών φαρμάκων».

«Το Byetta έχει επίσης μικρότερο ρίσκο από την ινσουλίνη για την πρόκληση υπογλυκαιμίας, μιας επικίνδυνης πάθησης με την οποία ο ασθενής μπορεί να χάσει τις αισθήσεις του και να πέσει σε κώμα, καθώς η ινσουλίνης πέφτει σε πολύ χαμηλά επίπεδα», λέει ο Talwalkar.

Η περίπτωση του Wig είναι το τέλειο παράδειγμα. «Δεν έκρινα τα φάρμακά μου και συνέχιζα να ταλαντεύομαι ανάμεσα στα στοματικά φάρμακα και στην ινσουλίνη. Εντωμεταξύ, το βάρος μου και τα επίπεδα ζαχάρου εκτοξεύονταν στο διάστημα, μέχρι που άρχισα να παίρνω Byetta», λέει.

Είναι σημαντικό για τους παχύσαρκους διαβητικούς να χάσουν βάρος, λέει ο Dr A Ramachandran, πρόεδρος του Ιδρύματος για την Έρευνα του Διαβήτη στην Ινδία, αφού η παχυσαρκία τους κάνει ανθεκτικούς στη θεραπεία κατά του διαβήτη. «Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για το ανάλογο των ορμονών που παράγουν ινσουλίνη, οι οποίες ονομάζονται ινκρετίνες». Μια μείωση βάρους της τάξης των 5-6 κιλών ανά έτος είναι καλή, λέει ο Mithal. Το Byetta υπό φυσιολογικές συνθήκες έχει τη μορφή χαπιού.

Αλλά είναι ακριβό. Ο Rimi Dasgupta, ένας διαβητικός 41 ετών, που έχασε 12 κιλά και έριξε τα επίπεδα του ζάχαρου στα 140 mg/dl από τα 390 mg/dl, λέει, «Είναι εύκολο να το πάρεις σε ενέσιμη μορφή, αλλά δεν ξέρω για πόσο διάστημα θα μπορέσω να το προμηθεύομαι, αφού είναι ακριβό. Ελπίζω να το συνεχίσω για ένα χρόνο».

Το Byetta κυκλοφορεί σε μορφή γεμισμένης ένεσης-στυλό και χρησιμοποιεί μια μικρή βελόνα. Το στυλό περιέχει προκαθορισμένες δόσεις κι έτσι ο ασθενής δεν χρειάζεται να προσαρμόζει τη δόση του. Χορηγείται δύο φορές την ημέρα, πριν το πρωινό και το απογευματινό.

Σε γενικές γραμμές, ο ασθενής ξεκινά με μια δόση της τάξης των 5 μικρογραμμαρίων (mcg) δύο φορές την ημέρα για τουλάχιστον 30 ημέρες, αλλά αυτή μπορεί να αυξηθεί στα 10 mcg, ανάλογα τα αποτελέσματα σε κάθε ασθενή ξεχωριστά. Στις κλινικές μελέτες βρέθηκε ότι κατά μέσο όρο, οι ασθενείς χάνουν 3 κιλά σε 30 εβδομάδες. Παρόλα αυτά, το Byetta δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για τη μείωση του βάρους.

Αν και υπάρχουν κι άλλα φάρμακα που ενεργοποιούν το πάγκρεας ώστε να παράγει ινσουλίνη χωρίς να προκαλεί υπογλυκαιμία, όπως το Januvia και το Glavus, λέει ο Ramachandran, αυτά δεν κάνουν τον ασθενή να χάσει βάρος.

Το Byetta ίσως μπορέσει να κάνει τη διαφορά.

Πηγή: The Times of India

Το σούπερ-μυρμήγκι κατακτά την Ευρώπη

Ένα είδος μυρμηγκιού από την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας έχει εισβάλει σε περισσότερες από 100 περιοχές της Ευρώπης και κινείται προς το βορά. Οι επιστήμονες λένε πως αν δεν σταματήσει, θα φράσει στη βόρεια Γερμανία, τη Σκανδιναβία και τη Βρετανία και μπορεί να εισβάλει στο ολόκληρο τον κόσμο.

Το επιβλαβές έντομο, που ονομάζεται «Lasius neglectus», καταστρέφει τα εγχώρια είδη μυρμηγκιών καθώς εισβάλει σε μια νέα περιοχή. Μάλιστα, το συγκεκριμένο έχει εισβάλει και σε μια μεγάλη έκταση της Ασίας.

Αυτή την εβδομάδα στο PLoS ONE journal, οι επιστήμονες παρουσίασαν την πρώτη ενδελεχή μελέτη του εισβολέα, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1990 όταν μετακινήθηκε στην Ουγγαρία.

«Η ταχεία εξάπλωσή του σε όλη την Ευρώπη και την Ασία είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα ενός επιβλαβούς εντόμου που μπορεί να αποτελέσει παγκόσμιο πρόβλημα», γράφουν οι επιστήμονες.

Τα μυρμήγκια στην εξουσία

Τα μυρμήγκια ακμάζουν παντού στον κόσμο επειδή είναι ιδιαίτερα προσαρμοστικά. Τα αστικά μυρμήγκια, για παράδειγμα, έχουν προσαρμοστεί στην τεράστια θερμότητα της ζωής στην πόλη. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι υπάρχουν περίπου 20.000 διαφορετικά είδη σε όλο τον κόσμο. Το συνολικό βάρος των μυρμηγκιών στον Αμαζόνιο της Βραζιλίας πιστεύεται πως είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το συνολικό βάρος όλων των θηλαστικών, πτηνών, ερπετών και αμφίβιων της περιοχής μαζί.

Όταν φτάνουν σε νέες τοποθεσίες, τα μυρμήγκια μπορούν να γίνουν απίστευτα επιθετικά και πολύ επιζήμια στην τοπικά χλωρίδα και πανίδα.

Για παράδειγμα, το μυρμήγκι «red fire» προκαλεί περίπου 750 εκατομμύρια δολάρια ζημιά στις Ηνωμένες Πολιτείες κάθε χρόνο, σημειώνουν οι συγγραφείς της μελέτης. Ενώ το μυρμήγκι της Αργεντινής έχει εξαπλωθεί σε χιλιάδες χιλιόμετρα των ακτογραμμών της νότιας Ευρώπης, εξοντώνοντας τα έντομα της κάθε περιοχής. Στην Καλιφόρνια, ολόκληροι στρατοί από μυρμήγκια της Αργεντινής έχουν σχεδόν εξολοθρεύσει τα τοπικά μυρμήγκια.

Απίστευτοι αριθμοί

Το «Lasius neglectus» θυμίζει το συνηθισμένο μαύρο μυρμήγκι των κήπων, αλλά οι αποικίες του φιλοξενούν μέχρι και 100 φορές περισσότερους εργάτες. Συνήθως εγκαθίσταται σε πάρκα και σε κήπους, λένε οι ερευνητές, και εξοντώνει τα τοπικά μυρμήγκια σε σύντομο χρονικό διάστημα.

«Όταν είδα αυτό το μυρμήγκι για πρώτη φορά, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν τόσα πολλά μυρμήγκια στο ίδιο παρτέρι», λέει ο ερευνητής του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, Jacobus J Boomsma, ένας από εκείνους που ανακάλυψαν το μυρμήγκι.

Το «Lasius neglectus» ζει σε δίκτυα αλληλοσυνδεδεμένων αποικιών, με πολλές βασίλισσες που ζευγαρώνουν κάτω από το έδαφος και που δεν πετούν.

Επομένως, με ποιο τρόπο εξαπλώνεται σε μια ήπειρο; Τα μυρμήγκια μαστίζουν τα φυτά στις γλάστρες και οι άνθρωποι τις μεταφέρουν μακριά προς κάθε κατεύθυνση, λένε οι ερευνητές.

«Επομένως στο μέλλον θα δούμε πολλά περισσότερα μυρμήγκια να γίνονται κατακτητικά, και άρα έχει έρθει ο καιρός να κατανοήσουμε τη βιολογία τους. Αυτή η μελέτη είναι ένα σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση», λέει ο Jes S Pedersen, ο οποίος συντονίζει το πρόγραμμα των μυρμηγκιών-εισβολέων στη Κοπεγχάγη.

Πηγή: Yahoo News

Η μνήμη μας είναι μεγαλύτερη και καλύτερη απ’ όσο περίμεναν οι επιστήμονες

Αν έχετε κουραστεί να ακούτε για χαμένες αναμνήσεις, μία έρευνα το Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης για το πόσο καλή είναι στην πραγματικότητα η οπτική μνήμη θα σας κάνει να αναθαρρήσετε.

Η ψυχολόγος Aude Oliva και ο τελειόφοιτος Timothy Brady άντλησαν έμπνευση από την περίφημη έρευνα του Lionel Standing, που έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Η μελέτη του Standing έδειξε ότι ένας άνθρωπος, μετά από την παρακολούθηση 10.000 εικόνων, μπορεί να κοιτάξει ζευγάρια φωτογραφιών και να θυμηθεί ποιες από αυτές είχε δει προηγουμένως, με ακρίβεια 83%. Αν και απέδειξε ότι οι άνθρωποι μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους έναν μεγάλο αριθμό εικόνων, η μελέτη δεν εξέτασε τον βαθμό της λεπτομέρειας αυτών των εικόνων που μπορούσαν να θυμηθούν.

Αυτό ήθελε να ελέγξει η Oliva. Η ομάδα της ζήτησε από εθελοντές, ηλικίας από 18 ως 35, να συμμετάσχουν σε ξεθεωτικό τεστ μνήμης. Μέσα σε ένα διάστημα πέντε ωρών, ο κάθε εθελοντής παρακολουθούσε μία οθόνη καθώς αυτή εμφάνιζε 3.000 φωτογραφίες κοινών αντικειμένων – όπως είναι τα κατσαβίδια, τα γλυκά και τα κινητά τηλέφωνα – για μόλις 3 δευτερόλεπτα την κάθε μία. Οι ερευνητές ζήτησαν από τους εθελοντές να προσπαθήσουν να θυμηθούν όσες περισσότερες λεπτομέρειες μπορούσαν.

Ύστερα από ένα διάλειμμα 20 λεπτών, οι ερευνητές τους έδειξαν φωτογραφίες ανά ζεύγη και οι εθελοντές έπρεπε να δηλώσουν πότε είχαν δει κάποια από αυτές προηγουμένως. Παρόλα αυτά υπήρχαν πολλά περισσότερα προς εξέταση σε σχέση με τη μελέτη του standing. Οι εθελοντές έπρεπε να θυμηθούν συγκεκριμένες λεπτομέρειες των εικόνων για να θεωρηθεί σωστή μία απάντησή τους. Για παράδειγμα, έπρεπε να καθορίσουν όχι μόνο ότι είχαν δει ένα κινητό τηλέφωνο, αλλά και το κατά πόσο αυτό ήταν ενεργό ή κλειστό.

Ο Brady ανέφερε πως πριν τη διενέργεια της μελέτης, τα τέσσερα μέλη της ερευνητικής ομάδας έπρεπε να κάνουν γραπτές προβλέψεις για το ποσοστό επιτυχίας των εθελοντών. Αν και όλοι πίστευαν πως οι εθελοντές θα μπορέσουν να θυμηθούν, για παράδειγμα, ότι είχαν δει ένα γλυκό, κανείς δεν περίμενε ότι οι εθελοντές θα θυμούνται και τις μικρές λεπτομέρειες.

«Όλοι συμφωνήσαμε πως σχεδόν κανείς δεν θα μπορούσε να θυμηθεί όλες τις λεπτομέρειες από όλα τα αντικείμενα», λέει ο Brady. «Αλλά στην πραγματικότητα κατάφεραν να κάνουν ακριβώς αυτό».

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι εθελοντές είχαν δίκιο σε ποσοστό 90%.

Αν πιστεύετε ότι οι εθελοντές ήταν σπουδαστές του MIT και κατά πάσα πιθανότητα είχαν καλύτερη μνήμη από τον μέσο άνθρωπο, κάνετε λάθος. Η Oliva λέει ότι ήταν μέλη της τοπικής κοινότητας από κάθε κοινωνική πτυχή. Αν αυτά τα αποτελέσματα σας εκπλήσσουν, φανταστείτε τι έπαθαν οι επιστήμονες. Άλλωστε, αν είχαν ποντάρει χρήματα σύμφωνα με τις προβλέψεις τους, θα ήταν όλοι χαμένοι.

«Αναμφίβολα άλλαξε την άποψή μου σχετικά με το τι είναι εφικτό με τη μνήμη», λέει ο Brady.

Συμβουλές για καλύτερη μνήμη

Αν, όμως, οι άνθρωποι θυμούνται τόσο καλά τις λεπτομέρειες, για ποιο λόγο ξεχνούν απλά πράγματα, όπως τη θέση του παρκαρισμένου αυτοκινήτου τους; Η Oliva λέει ότι το κλειδί βρίσκεται στο να προσπαθούμε να κοιτάζουμε πραγματικά. Άλλωστε, στη μελέτη οι ερευνητές ζήτησαν από τους εθελοντές να προσπαθήσουν να θυμηθούν όσα περισσότερα μπορούσαν.

«Δώστε προσοχή στις οπτικές λεπτομέρειες. Προσέξτε αληθινά που βάζετε τα κλειδιά σας, που παρκάρετε το αυτοκίνητό σας», συμβουλεύει η Oliva.

Και συμπληρώνει: αν ξοδέψετε αυτές τις παραπανίσιες στιγμές για να επικεντρωθείτε σε λεπτομέρειες και χρησιμοποιήσετε την οπτική σας μνήμη, θα σωθείτε από τις ενοχλητικές απώλειες της μνήμης. Στο μέλλον, η Oliva σχεδιάζει να διεξάγει μελέτες οπτικοποίησης του εγκεφάλου για να δει πώς ο εγκέφαλος κωδικοποιεί αυτές τις τεράστιες ποσότητες λεπτομέρειας στη μνήμη.

Πηγή: Sciencentral

Το σύνδρομο «Truman Show»

Η ταινία που δημιούργησε ψυχολογικό σύνδρομο...

Στην ταινία «The Truman Show», ο Jim Carrey παίζει τον ρόλο ενός ανθρώπου που πρωταγωνιστεί, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει, στο πιο δημοφιλές reality show του κόσμου, ζώντας τη ζωή του σε ένα γιγάντιο τηλεοπτικό πλατό, με ηθοποιούς που υποδύονται τους φίλους και την οικογένειά του. Τώρα οι ψυχολόγοι βλέπουν την άνοδο ενός νέου είδους παραίσθησης: ανθρώπους που πιστεύουν ότι ζουν τα δικά τους Truman Shows, πεπεισμένοι ότι κάθε τους κίνηση κινηματογραφείται και κάθε στιγμή της ζωής τους επινοείται από τηλεοπτικούς παραγωγούς. Οι ερευνητές φοβούνται ότι υπαίτιος γι’ αυτό το φαινόμενο είναι η pop culture.

Τα τελευταία χρόνια, οι ψυχολόγοι άρχισαν να καταγράφουν περιπτώσεις ανθενών που ανέφεραν την πεποίθησή τους ότι κινηματογραφούνται για τις ανάγκες της τηλεοπτικής ψυχαγωγίας. Οι ασθενείς διαφέρουν σε ότι αφορά τις εμπειρίες τους, αλλά πιστεύουν από κοινού ότι έχουν επιλεγεί για να συμμετέχουν σε μια εκπομπή χωρίς την συγκατάθεσή τους.

Ένας άνδρας εμφανίστηκε σε συγκεκριμένο ομοσπονδιακό κτήριο των ΗΠΑ, ζητώντας να απελευθερωθεί από το reality show που ήταν σίγουρος ότι διαμόρφωνε τη ζωή του. Ένας άλλος ήταν πεπεισμένος ότι κάθε του κίνηση κινηματογραφούνταν μυστικά για έναν τηλεοπτικό διαγωνισμό. Ένας τρίτος πίστευε ότι τα πάντα – οι ειδήσεις, οι ψυχίατροί του, τα φάρμακα που του χορηγούσαν – ήταν μέρος ενός ψεύτικου, φανταστικού κόσμου στον οποίο ήταν ο πρωταγωνιστής παρά την θέλησή του, όπως συνέβαινε στην ταινία του 1998, «The Truman Show».

Αν και το σύνδρομο, το οποίο κάποιοι ψυχίατροι ονόμασαν ανεπίσημα με τον τίτλο της ταινίας, σχετίζεται με κλασσικές παραισθήσεις παράνοιας και μεγαλομανίας, η διαβρωτικότητα τις reality τηλεόρασης στον πολιτισμό μας μπορεί να ενισχύσει αυτήν την ψευδαίσθηση σε πολλούς ασθενείς. Έμπειροι άνθρωποι από τον τομέα της ψυχικής υγείας σημειώνουν ότι, όταν οι ασθενείς παρακολουθούν εκπομπές που χρησιμοποιούν κρυφές κάμερες και υλικό υποκλοπής, τους μοιάζει πιθανό ότι κι εκείνοι μπορεί να πρωταγωνιστούν στην τηλεόραση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εκπομπές reality κάνουν τους υγιείς ανθρώπους να βλέπουν παραισθήσεις, «όμως, αν μη τι άλλο, μου μοιάζει πιθανό κάποιοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να αρρωστήσουν, να αρρωσταίνουν πιο γρήγορα ή με διαφορετικό τρόπο», είπε ο Ian Gold, καθηγητής φιλοσοφίας και ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο McGill.

Κι ενώ πολλοί ασθενείς ενοχλούνται έντονα από τις παραισθήσεις τους (ένας γιατρός ανέφερε έναν ασθενή που απειλούσε να αυτοκτονήσει αν δεν έβρισκε τρόπο να φύγει από το φανταστικό reality show του), κάποιοι βρίσκουν την ιδέα της εμφάνισής τους στην τηλεόραση γοητευτική. Η πλήρης εισβολή που φαντάζονται να συμβαίνει στην ιδιωτική τους ζωή μπορεί να είναι ανησυχητική, αλλά μερικοί από αυτούς υπερηφανεύονται που κατέκτησαν το υποτιθέμενο celebrity status τους.

Πηγή: io9.com

Ο μανδύας αορατότητας είναι εφικτός σήμερα

Φτάσαμε στο τελευταίο σκαλοπάτι της αναζήτησης ενός μανδύα αορατότητας, σαν εκείνο που χρησιμοποιεί ο Harry Potter: σε μια μέθοδο στρέβλωσης της γεωμετρίας του χώρου ώστε το φως από οποιαδήποτε κατεύθυνση να ταξιδεύει γύρω από το αντικείμενο, αντί να το χτυπά.

Από το στιγμή που δεν μπορεί να αλληλεπιδράσει με το φως, το κρυμμένο αντικείμενο γίνεται επομένως αόρατο, δείχνει μια πρόσφατη μελέτη.

Αυτό το συμπέρασμα ακολουθεί τα χνάρια πολυάριθμων αντίστοιχων συμπερασμάτων στο ζήτημα της αορατότητας, με το καθένα να υπόσχεται πως βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στους μαγικούς μανδύες ή στις ασπίδες προστασίας του Star Trek.

Όμως, πόσο αληθινή είναι η πιθανότητα ανακάλυψης μιας συσκευής αορατότητας; Βρίσκεται λίγα χρόνια, λίγες δεκαετίες ή μήπως μια χιλιετία μακριά μας; Ακόμα και ο συγγραφέας αυτής της πιο πρόσφατης μελέτης δεν δείχνει την διάθεση να κάνει κάποια πρόβλεψη.

«Πιστεύω πως είναι ζήτημα θέλησης και οικονομικών πόρων που θα διοχετευτούν στον συγκεκριμένο ερευνητικό τομέα», λέει ο Ulf Leonhardt, καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης.

Η πρόσφατη μελέτη του Leonhardt, η οποία θα δημοσιευτεί σύντομα στο επιστημονικό περιοδικό Science, είναι ένας θεωρητικός υπολογισμός των ιδιοτήτων στρέβλωσης του φωτός που απαιτούνται για ένα καινούριο είδος μανδύα αορατότητας.

Τα επιστημονικά δεδομένα πίσω από τη μελέτη του δεν είναι καινούρια. «Όταν κοιτάζετε ένα ψάρι [μέσα στο ενυδρείο] αυτό δεν βρίσκεται πραγματικά εκεί που φαίνεται», λέει ο Leonhardt.

Αυτό οφείλεται στο ότι ο εγκέφαλός μας επιμένει να βλέπει το φως ως κάτι που έχει ταξιδέψει σε ευθεία γραμμή, όταν στην πραγματικότητα το νερό το έχει στρεβλώσει.

Το γυαλί κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα, γι’ αυτό και οι φακοί των τηλεσκοπίων κάνουν τα αντικείμενα να φαίνονται σε πιο κοντινή απόσταση.

Ένας μανδύας αορατότητας απλά θα αντέγραφε αυτήν την διαδικασία με πιο εξειδικευμένο τρόπο, λέει ο Leonhardt, ο οποίος συνυπογράφει τη μελέτη μαζί με τον Tomas Tyc του Πανεπιστημίου St Andrews της Μεγάλης Βρετανίας.

Επιστημονική φαντασία

Μέχρι τις αρχές του 2005, η αορατότητα ήταν καθαρή επιστημονική φαντασία.

Οι πρώτες μελέτες υπολόγισαν την οπτικές ιδιότητες που απαιτούνται για να λειτουργήσει ένας μανδύας αορατότητας, για ένα και μοναδικό χρώμα φωτός.

Μία περιλάμβανε την «πλασμοδική προστασία» – ένα κάλυμμα που θα απέτρεπε από το φως να ανακλαστεί σε ένα μικρό αντικείμενο, κάντοντάς το να μοιάζει τόσο μικρό ώστε να εξαφανίζεται.

Το 2006 ακόμη περισσότερες μελέτες – ανάμεσα στις οποίες και μία του Leonhardt – έδειξαν τον τρόπο στρέβλωσης του φωτός γύρω από ένα αντικείμενο, ώστε το αντικείμενο να φαίνεται σαν να μην υπάρχει. Αυτή η μέθοδος, παρόλα αυτά, μπορούσε να λειτουργήσει μόνο για ένα και μοναδικό μήκος κύμματος ή χρώματος του φωτός.

Αργότερα την ίδια χρονιά μια ομάδα, στην οποία μετείχε ο David Schurig από το State University της Βόρειας Καρολίνα, κατασκεύασαν ένα μανδύα που έκανε ένα αντικείμενο αόρατο στα μικροκύμματα.

Το 2007 μία ομάδα από το Purdue University δημοσίευσε μία μελέτη που έδειχνε πώς μπορεί κάποιος να κάνει ένα αντικείμενο αόρατο κάτω από το ορατό φως και το 2008 η ομάδα του Steven Cummer του Duke University υπολόγισε πώς μπορεί να γίνει κάτι ανάλογο με τα ηχητικά κύμματα.

«Εφικτό σήμερα»

Οι μανδύες αορατότητας είναι «εφικτοί σήμερα», λέει η νέα μελέτη του Leonhardt. «Αυτό είναι το τελικό συμπέρασμα.»

Ο Steven Cummer του Duke University είναι ένας καθηγητής μηχανολογίας που δεν συμμετείχε, όμως, σε αυτή τη νέα μελέτη.

Ο Leonhardt με ορισμένους συναδέλφους του έκαναν μια σημαντική πρόοδο, είπε, επειδή στο παρελθόν τα σχέδια αορατότητας λειτουργούσαν μόνο σε ένα και μοναδικό χρώμα φωτός.

Όμως και πάλι πρόκειται για έναν μανδύα με ελαττώματα, πρόσθεσε.

Ένα πρόβλημα, δήλωσε, είναι ότι το φάσμα του φωτός αλλάζει όταν περνά μέσα από τον μανδύα.

«Αυτό σημαίνει ότι το φως έχει διασπαστεί λιγάκι καθώς διασχίζει τον μανδύα. Αυτό δεν είναι η τέλεια αορατότητα, αλλά μπορεί να λειτουργήσει σε μερικές εφαρμογές.»

Ο Schurig από το State University της Βόρειας Καρολίνα βλέπει το ίδιο πρόβλημα.

«Τίποτα που βρίσκεται στο σύμπαν μας δεν μπορεί να παραμείνει εντελώς ανεξιχνίαστο», δήλωσε μέσω email.

«Κάθε σχέδιο αορατότητας έχει ένα τρωτό σημείο.»

Για παράδειγμα, ο μανδύας δεν μπορεί να είναι κάποιο ένδυμα. Πρέπει να είναι μεγαλύτερο από αυτό που κρύβει – ένα σημαντικό πρόβλημα όταν προσπαθεί κάποιος να κρύψει ένα αεροπλάνο.

Ούτε μπορούν οι μανδύες που επικαλούνται οι υπολογισμοί του Leonhardt να είναι απλές σφαίρες ή κύλινδροι.

«Τα σχήματα είναι εντελώς τρελά», είπε ο Cummer από το Duke University.

«Αυτό κατά πάσα πιθανότητα κάνει την κατασκευή τους πιο δύσκολη. Ειλικρινά, πιστεύω ότι θα δούμε έναν μονόχρωμο ‘παραδοσιακό’ μανδύα πριν δούμε ένα πολύχρωμο μανδύα με βάση αυτήν την προσέγγιση.»

«Όμως σίγουρα είναι πολύτιμο να έχουμε μια συνταγή για έναν ατελή, πολύχρωμο μανδύα.»

Ο Schurig πρόσθεσε ότι τα περίπλοκα σχέδια μπορεί να αποδειχτούν δύσκολα στην κατασκευή τους.

Από μηχανολογικής άποψης, είπε, «το εύρος των παραμέτρων είναι πολύ δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο. Θεωρητικά αυτός ο μανδύας θα μπορούσε να είναι ευρυζωνικός, αλλά είναι πιθανό να είναι αδύνατη η φυσική εφαρμογή του.»

Περισσότερο ορατό, όχι λιγότερο ορατό

Κατά ένα ειρωνικό τρόπο, οι πρώτες εφαρμογές της τεχνολογίας αορατότητας μπορεί να κάνουν τα αντικείμενα περισσότερα ορατά, αντί για λιγότερο ορατά.

Κι αυτό, επειδή οι ίδιες ιδιότητες στρέβλωσης του φωτός που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια ασπίδα αορατότητας μπορούν επίσης να λειτουργήσουν και αντίστροφα.

Ως αποτέλεσμα, οι επιστήμονες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν αυτήν την μέθοδο για να δημιουργήσουν οτιδήποτε – από καλύτερους ανακλαστήρες φωτός για τους νυχτερινούς ποδηλάτες μέχρι φάρους καθοδήγησης για τους δορυφόρους που βρίσκονται σε τροχιά.

Σε πιο ακραίο επίπεδο, η μέθοδος μπορεί επίσης να βελτιώσει τη μετάδοση των επικοινωνιών ανάμεσα σε ασύρματες συσκευές, όπως είναι τα κινητά τηλέφωνα και οι ασύρματοι servers.

Πηγή: National Geographic